Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Ach en Wee

18 maart 2014 Door: Visje @ 10:24 Categorie: Eten, Hardlopen  

samenMijn twee grote nieuwe vrienden van de afgelopen week. Het gaat allemaal zo moeizaam. Hardlopen veroorzaakt pijn, doet pijn en is toch te leuk om niet te doen. Afvallen heeft ook een heel nieuwe wending genomen, namelijk in de tegenovergestelde richting. Dat kan ook komen omdat ik wat meer, ietsjes maar, honger heb en toch niet te veel wil eten.

Ik wist dat dit er aan zat te komen en hoe hard je ook probeert om het moment uit te stellen, ineens is het daar. Afvallen gaat lekker, weer begonnen met hardlopen en na de tweede keer rennen voelt het wel redelijk. Niet goed, maar redelijk. Je probeert zo veel mogelijk op te letten wat je eet. Ik schrijf het ook netjes op. Trouw elke dag, en toch… ineens is het moment daar.

Gisteren hardlopen. Van te voren, en ook nog wel onderweg, hoopte ik dat het allemaal wat beter, soepeler, zou gaan. In plaats daarvan begonnen mijn benen in de eerste twee kilometer al pijn te doen. En ik was nog niet op de helft. Het leek weer een kwelling te worden. Normaal geef ik trainingen niet op. Het is me één keer eerder overkomen dat ik een training van 10 km na de eerste 3  afgebroken heb en met lood in mijn schoenen richting huis gehobbeld.

Ik wilde toch zeker nu niet opgeven en heb het ouwe-lu__en-tempo maar weer eens uitgeprobeerd. Even voor de duidelijkheid, ik word al regelmatig door de bewoners van het plaatselijke bejaardenhuis met hun rollator ingehaald, dus erg veel langzamer kon ik niet. Het had echter wel resultaat en de volgende 2 km verliepen al wat soepeler. Die dip was overwonnen. Ik was naar mijn zin nog steeds te langzaam, maar één ding tegelijk. Dat komt nog wel.

Eenmaal thuis wilde ik wel graag eten. Een banaantje van te voren had het hongergevoel wel even gestild, maar nu begon het toch echt wel te knagen. Dus oven aan. Ciabatta-broodjes erin. Sla, lente-ui en tomaat snijden en wachten tot ik kon aanvallen. Die halve reep chocolade heb ik niet gezien!  Ik was 2 ons aangekomen, net hardgelopen, dus we letten nu extra op.

Heerlijk twee stuks van mijn eigen versie van een broodje gezond naar binnen gewerkt, maar toen? Honger. Nog steeds! NEE. Ik ga me aan mijn goede voornemen houden. Ik wacht eerst een paar minuten voor ik een tweede portie neem. Kom nou toch. Wat zullen we nou hebben? “He, daar ligt nog een stuk chocolade!”.

Toen was het echt tijd om actie te ondernemen. Dan maar nog twee ciabatta-broodjes opwarmen, snel het groenvoer snijden. Wat duurt dat opwarmen toch lang en dan  zo’n gillend stuk chocolade in de buurt. Eindelijk waren de broodjes warm genoeg, opensnijden en vullen. Rustig gaan zitten en genieten van je broodjes. Aaaah, gelukt. Wel wat meer gegeten dan ik had gepland, maar mijn buikje was gevuld.

Een goede dag geweest dus. Gesport, gezond gegeten, wat wil ik nog meer? Ik besluit om een lekkere warme douche te nemen en dan lekker een filmpje op te zetten. Heerlijk ontspannen na zo’n dag van overwinningen. Lekker onderuit, groot glas water naast me, een heerlijk stuk chocolade. Zalig.

Inderdaad. Ik zei toch al dat het de verkeerde kant opging. Van ellende heb ik niets van gisteren genoteerd en zit als een berg tegen donderdag aan te hikken. Vorige week al aangekomen en straks, door mijn eigen stomme schuld, waarschijnlijk weer. Een dipje noemen ze zoiets, geloof ik.

Niet erg veel zin om daar lang in te blijven zitten. Donderdag staat mijn laatste pre-training op het programma. Vanaf volgende week volgens schema hardlopen en dan kan ik dit soort grappen er niet bij gebruiken. Het begint tijd te worden meneer Ach en mevrouw Wee uit te zwaaien en te gaan doen wat ik me voorgenomen had.