Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Waarom Weight Watchers? (1)

01 februari 2012 Door: Visje @ 22:57 Categorie: Algemeen, Eten  

Eigenlijk moet ik nog steeds uitleggen waarom ik naar de Weight Watchers toegegaan ben en waarom ik er toch zo enthousiast over ben. Vroeger wilden mensen niet snel zeggen dat ze naar de Weight Watchers gingen en eigenlijk was dat al een reden voor mij om niet meteen aan iedereen te gaan vertellen dat ik er naar toe ging.

Toen ik de vorige keer aan de afval was hield ik mijn gewicht bij in een eigen dagboekje en noteerde het ook op een website voor afvallen. Een gratis account aanmaken en je kan je gewicht invullen en de forums bekijken en vragen stellen. Ik maakte er in het begin goed gebruik van, omdat ik voor het eerst aan zo’n traject begonnen was. Wat kon ik allemaal tegenkomen? Waar moest ik op letten en was Sonja wel betrouwbaar?

Vooral dat laatste kreeg ik geen echt antwoord op. Mocht iemand daar echter tegenwoordig vragen over hebben, dan wil ik die best beantwoorden. Ik heb mijn mening over die hype al eens eerder kenbaar gemaakt, dus zal het hier niet nog eens doen. Laten we het er maar op houden dat het een leuk experiment geweest is.

Ik hoorde daar echter ook dat er mensen, en er zaten voornamelijk vrouwen daar te schrijven, waren die de Weight Watchers volgden. Het hoe en wat bleef wel in nevelen gehuld. Ik kwam er nooit echt achter wat ze daar uitspookten en hoe het daar in zijn werk ging. een rechtstreeks antwoord kreeg ik ook nooit. Misschien omdat ik een man ben en al meteen vreemde opmerkingen na mijn inschrijvingen op die site kreeg.

Toen ik eind vorig jaar besloot dat het herhalen van mijn vorige, en tevens eerste, dieet niet ging werken, moest ik wat anders verzinnen. Ik was al weer bezig met hardlopen, maar dat ging steeds meer op snelwandelen lijken, dus daar viel ik ook niet mee af. Ik at steeds minder en voelde me niet echt prettig meer. Ik was te dik en schatte dat ik nu misschien wel zwaarder dan ooit woog.

Een beetje rondkijken op internet bracht me niet veel verder. Ik had wel de website van de Weight Watchers al eens bekeken, maar met de mistige opmerkingen van de dames van weleer nog in het achterhoofd, had ik het eigenlijk maar vluchtig bekeken. Het was een opmerking van een collega die me weer op het juiste spoor zette. Hij had ook de site bekeken en zat er aan te denken om het programma online te gaan volgen. Ik besloot om toch ook nog maar eens te gaan kijken.

De online versie trok me wel, maar ik had nu niet het gevoel dat het me weer in m’n eentje zou gaan lukken. Gelukkig vond ik een cursus in een naburig dorp en heb toen de klantenservice gebeld om wat meer informatie in te winnen. Daar werd me verteld dat ik een half uur van te voren aanwezig moest zijn om in te schrijven en te wegen. De coach zou me daar verder helpen.

Dus de eerst komende donderdag daarop trok Visje de stoute schoenen aan en vertrok voor zijn eerste avond Weight Watchers. Wat zou me te wachten staan? Ik had werkelijk geen idee. Ik had al allerlei vragen bedacht en wilde eigenlijk van de coach weten of ik de vorige keer niet erg dom geweest was. Uiteindelijk heeft het geen zin om alles zo te overdenken. Ik wist dat ik de vorige keer was afgevallen, dus dat werkte wel, maar het volhouden om op het juiste gewicht te blijven, dat was even een ander verhaal. Ik was al heel snel weer kilo’s aangekomen.

Toen ik bij de cursus binnenkwam, en zoals gewoonlijk was ik weer eens ergens te vroeg, maar dit keer vond ik het niet erg. De coach was er alleen met een assistente en ik kon op m’n gemak inschrijven. Het bleek dat ik gelukkig niet de enige man was. Er bleek er nog eentje te zijn, maar die was al zo goed als klaar, dus op streefgewicht, dus die kwam niet zo vaak meer. Ik zou dus mijn donderdagavonden tussen een groep vrouwen door gaan brengen. Je kan het slechter treffen, nietwaar?

Ik werd door de coach gewogen en vertelde de coach hoeveel ik vorige keer was afgevallen en dat ik dat nu eigenlijk wel weer wilde. Ze was iets radicaler dan ik en deed daar nog eens 5 kilo bij. Visje stond nu dus niet voor de taak om 20, maar 25 kilo af te gaan vallen. Was dat even schrikken. Later, toen ik er wat langer over nagedacht had, bleek dat die 25 een leuk begin zou zijn. Voor een gezond bmi zou ik 30 kilo moeten afvallen. Nog iets meer dus. Ik zou eerst maar eens moeten beginnen met het programma. Programma? Ja. Zo keek ik er tot op dat moment wel tegen aan.

Langzaam begonnen de dames binnen te druppelen en ik werd met argusogen bekeken. Zo voelde het in ieder geval wel. Ik was die avond inderdaad de enige man en dat viel de dames kennelijk ook op. Gelukkig ging het eerste half uurtje, dat ingeruimd is als weegmoment voor de cursisten, snel voorbij en begon de uitleg van de coach. Eerst komt het weekthema aan bod en wordt er eigenlijk samen overlegt over wat gezonde voeding is, waarom je moet bewegen, wat voor voordelen bewegen heeft op je eetpatroon, je lichaam enzovoorts, maar ook wat de verschillende voedingsmiddelen inhouden.

Het duizelde me allemaal. Zoals ik het nu opschrijf, zo klonk het me ook allemaal in de oren. Ik wilde eigenlijk weten wat ik wel en wat ik niet mocht eten. Een voor mijn op maat gemaakt dieet of zoiets. Dat verwachtte ik eigenlijk, maar zoals ik het allemaal had begrepen werden er geen verboden geuit. Er werd gesproken over tellen en over verzadigde producten. Ik snapte er steeds minder van. Hoe ging ik dan afvallen? Help?

Gelukkig zijn de cursusavonden, ik blijf het vreemd vinden om het zo te noemen, zo opgezet dat de beginneling een goede uitleg krijgt. Als de reguliere avond voorbij is dan neemt de coach de nieuwelingen even apart en legt het programma rustig uit. Ik was niet de enige nieuweling van die avond en dat is toch ook altijd weer fijn. Zelfs nu nog kan ik lekker opschieten met mijn mede-beginnelingen. Ik kreeg te horen dat ik een budget kreeg waar ik me aan moest houden. Niet meer en niet minder mocht ik gaan eten. En wat? Alles. Alles waar ik trek in had of zoals ik normaal zou eten. Geen beperkingen, maar gewoon eten. Bovenop dat budget kreeg ik nog wat extra’s voor de hele week. Dat mocht ik verdelen over de week of wanneer ik wilde als ik niet genoeg zou hebben aan het budget. Dus ik kon nog meer eten.

Hoe ging ik dat allemaal aanpakken? Ik moet punten gaan tellen. Ik vermoedde dat ik dan erg weinig voeding tot me zou krijgen en dan honger moest hebben om af te vallen. De voedingsmiddelen hadden allemaal een bepaald aantal punten toegekend gekregen. Die moest ik gaan tellen. Met al deze nieuwe informatie keerde ik huiswaarts en begon het nog eens door te lezen. De volgende morgen zou ik al beginnen. Dat werd lastig.

Ik dacht dus eerst dat ik niet zo veel mocht eten, maar dat bleek vies tegen te vallen. Ik moest veel meer eten dan ik gewend was. Dus Visje zat ‘s avonds laat nog met brood op de bank. tegen zijn principes in. Ik had er een hard hoofd in, maar zolang ik mocht eten hoorde je me niet klagen. De eerste week was wennen, erg wennen, maar toen ik eindelijk weer op de weegschaal ging staan was ik anderhalve kilo afgevallen. De eerste week al.  Nu volhouden en de volgende kilo’s zien te verliezen.

Laat een reactie achter

  • Categorieën

  • Laatste berichten

  • Abonneer op dit blog via email

    Vul je e-mailadres in om je te abonneren op dit blog. Je krijgt een berichtje als er iets nieuws gepost is.

    Voeg je bij 3 andere abonnees

  • Laatste reacties