Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Rennen in de sneeuw

04 februari 2012 Door: Visje @ 13:40 Categorie: Hardlopen  

Het blijft leuk. Ik had donderdag al sneller gerend dan ik gedacht had en ik wilde de stijgende lijn doorzetten. Nu kwam er een hindernis extra bij. Sneeuw. Ik was gisteren vroeger, voor de files, naar huis gegaan en was thuis verder gaan werken. Gelukkig heb ik die luxe. Maar de sneeuw viel en ik ging gisterenavond naar bed met het idee dat ik het vandaag wel eens zwaar zou kunnen krijgen.

Toen ik vanmorgen opstond bleek niets minder waar. Strijen lag gehuld in een behoorlijke mist en ik zag op mijn telefoon en op internet dat het hier –15 graden zou zijn. Telefoon gaf –17 aan, maar ik houd de warmste maar aan. Alleen al de gedacht deed me bibberen, maar afgelopen donderdag was het ook koud en toen merkte ik dat ik snel weer warm werd. Hopelijk was dar vandaag ook zo.

Ik kleedde me aan zoals vorige keer, alleen het hesje kon ik thuis laten. Buiten was het echt koud. Dat viel tegen. Misschien had ik een extra paar handschoenen aan moeten doen of een joggingbroek over mijn tight. Ik zou de eerste kilometers aankijken hoe het ging en dan besluiten of ik verder ging.

Het eerste gedeelte ging redelijk. Ik was de laatste tijd bezig met mijn paslengte te vergroten, maar dat moest ik vandaag maar achterweg laten. Met kortere snellere pasjes dribbelde ik de eerste kilometer uit. Toen begon ik spijt te krijgen van mijn beslissing om te gaan rennen.

Mijn duimen en wijsvingers waren dood. Helemaal versteend en koud. Ik probeerde steeds mijn vingers te bewegen, trok mijn handschoenen uit, blies er lucht in, blies op mijn vingers en trok dan snel mijn handschoenen weer aan. Het hielp allemaal maar een beetje. Bij Maasdam deden mijn duimen al geen pijn meer. Ik had het laatste deel van de dijk mijn vingers met de andere hand vastgehouden. Een behoorlijk ongelukkige manier van hardlopen, maar het hielp wel.

Eenmaal in Maasdam voelden mijn vingers weer normaal aan en kon ik me wat meer concentreren op de weg. Ik begon wat grotere stappen te nemen als de sneeuw verdwenen was en weer te dribbelen als het wat gladder werd. Ondertussen liep ik ook in het zonnetje en ik genoot met volle teugen. Zo wil ik elke dag wel rennen. Heerlijk.

Op de Gatsedijk was het even aanpassen aan de gladheid. Ik moest twee keer uitwijken voor auto’s, die ook meer dan genoeg moeite hadden om normaal vooruit te komen. Kleine moeite voor mij om dan even aan de kant te gaan staan, nietwaar. Het gladste deel was toch Cillaarshoek. Daar was alleen de doorgaande weg een beetje vrij, en niet het gedeelte dat ik normaal neem.

Ondertussen bekommerde ik me al lang niet meer om een eventuele tijd. Ik had het prima naar mijn zin en voelde wel dat ik nu meer spieren moest gebruiken om vooruit te komen en rechtop te blijven dan ik normaal zou doen. Ik was de hele weg bezig met mijn snelheid en paslengte aan te passen aan de weg en dat begon ik aan het eind wel te voelen.

Toen ik eenmaal bij het Walewegje kwam, mijn eindpunt, zag ik de ijsafzetting aan de rand van mijn muts hangen. Het was inderdaad echt koud, maar ik was er bijna. Het laatste stukje was heuvel op, klein bruggetje en dan even heuvel af. Glibberend en tevreden drukte ik de knop op mijn horloge in en zag dat ik helemaal niet zo langzaam was. De sneeuw had me maar 3 minuten vertraagd, dus dat viel mee. Mij benieuwen de volgende keer