Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Halve Marathon Eindhoven 2010

11 oktober 2010 Door: Visje @ 21:22 Categorie: Hardlopen  

Na een jaar zwoegen, aankomen, blessures lopen en hard trainen was het eindelijk zover. Het werd 10-10-10. De dag van mijn tweede halve marathon en ik zag er nog meer tegen op dan vorig jaar. De pijn in mijn schenen en knieen was er niet minder op geworden en de afgelopen weken had ik gelukkig wel de lange afstanden kunnen lopen, zoals 15 en 18 km, maar voor m’n gevoel was het niet voldoende.

Een paar weken geleden nog even heerlijk een weekje ziek op bed gelegen, dus dat kwam allemaal wel lekker uit. Gelukkig kon ik vorige week nog de 18 in een redelijke tijd lopen en dat gaf me wat meer vertrouwen.

Dit jaar had ik nog meer supporters bij me, de Guppen gingen paps aanmoedigen. Dat is altijd een extra motivatie om je best te doen. Zaterdags nog even op de crosstrainer gestaan om m’n beenspieren wat los te houden en ‘s avonds nog wat pasta naar binnen gewerkt voor de nodige energie. De tas met loopspullen en de uitdraai voor de treintijden lagen al klaar. M’n Forerunnertje hing aan de oplader en voor de zekerheid maar drie keer gekeken of ik ook m’n hartslagmeter ingepakt had. Wie heeft het hier over stress?

Gelukkig werkte de NS mee om het stressniveau wat te verhogen. Deze had besloten, in samenwerking met de grote boze Prorail, om een winteroefening te houden op de enige dag van het jaar dat Visje met de trein zou gaan. Maar wat moet gebeuren, moet gebeuren en dus van te voren extra goed gekeken of ik de juiste tijden had en of het allemaal wel echt klopte. Volgens het reisschema van de NS zou de trein richting Breda om 09.32 vertrekken vanaf Barendrecht. In die trein zou ik mijn collega’s tegenkomen, die ook meeliepen. We hadden dus de treintijden op elkaar afgestemd.

Maar naast de NS deed ook de provincie Zuid-Holland een duit in het zakje door de N217 twee weekeinden af te sluiten. Eén van die weekenden was deze. Natuurlijk! Dat kan er ook nog wel bij, dus vertrokken we iets eerder vanuit het mooie Strien om op tijd op het station te staan. We moesten nu eenmaal een omweg maken en je weet nooit hoeveel langer je er dan over doet.

Dat bleek een stuk korter dan gedacht. Aangekomen op het station stond de stoptrein richting Breda er al. Dat was snel, maar wel een half uur te vroeg. We besloten te wachten omdat we afgesproken hadden in de trein van 09:32. Dus toen de trein van 09:22 aankwam wilde ik in eerste instantie niet instappen. Logisch toch, maar gelukkig stak één van m’n medelopers zijn hoofd even naar buiten en konden we nog net op tijd aan boord springen.

Op Breda overstappen en daar konden we meteen weer geduld opbrengen. Na een behoorlijk wachttijd reden we eindelijk richting Eindhoven. Even over elf uur rolde de trein daar het station binnen en zagen we nog de start van de zes km onder ons door komen. We hadden nog alle tijd, want de start voor de halve marathon zou om 14:15 plaatsvinden. Eerst op naar het beursgebouw. Daar zou HumanCapitalCare hun hoofdkwartier hebben, waar wij lunchpakket, startnummer en chip zouden krijgen.

startnummer

We liepen op uitnodiging van HumanCapitalCare mee in de bedrijvenloop van de Lage Landen. Zij hebben alles voor ons verzorgd, zoals inschrijving, startgeld, etc. Bij het beursgebouw aangekomen hadden we HumanCapitalCare snel gevonden en kregen we onze spullen uitgereikt. Daar was het nog rustig, zodat we in alle rust de tassen met informatie, startnummers en chips op konden halen en ons even rustig konden omkleden voor de grote massa binnenkwam.

We hadden nog tijd genoeg en konden ons rustig bij onze coaches melden en daarna nog wat eten en drinken. Maar vooral veel naar het toilet lopen. Ik durfde niet te veel te eten. Al toen ik ‘s morgens in de auto stapte had ik last van maagkrampen en ik was bang dat elke hap er eentje te veel zou zijn. Jammer genoeg kan je niet op één bruin broodje met kaas een halve marathon lopen, dus ik heb toch maar twee krentenbollen naar binnen kunnen werken.

Om 13.00 hadden we nog een toespraak te goed en daarna was het op naar de start, waar we eerst nog even een groepsfoto hebben gemaakt alvorens ons richting de startvakken te begeven. Ik had net als vorig jaar het laatste startvak en iemand, die bij mij in de groep ingedeeld was, maakte zich nogal zorgen of er nog wel tijd was om warm te lopen. Na herhaaldelijk te hebben verteld dat het laatste vak wat dat betreft ideaal is, omdat je alle ruimte hebt voor een warming-up heb ik het maar opgegeven. Bleek dat dit zijn negende keer was in Eindhoven, maar de eerste keer met een bedrijvenloop. Tja, als je al acht halve marathons achter je kiezen hebt zal je er wel meer vanaf weten dan ik. Dus waarom deed ik nog moeite?

Eigenlijk was ik blij weer in dat startvak te staan, want voor de zoveelste keer kon mijn blaas de druk niet aan en moest ik het bekende plaskruis van vorig jaar opzoeken. Hopelijk stond ‘ie op de zelfde plaats. Ja hoor, daar was ‘ie. Alleen dit jaar was het lekker weer dus ook de terrasjes waren nu allemaal goed gevuld, dus het was wat drukker. Snel lozen en weer het vak in. Dit jaar wist ik hoe het verder in zijn werk ging en kon rustig naar voren lopen.

Het duurde nog behoorlijk lang eer ik eindelijk de start passeerde, maar nu was Visje toch eindelijk op weg. Rustig de eerste kilometer gelopen en voor m’n gevoel ging het allemaal best lekker. Ik liep niet te steunen zoals ik normaal deed en ik kon het tempo lekker vasthouden. Daar was het eerste verzorgingspunt al. Gelukkig maar, want het was behoorlijk warm en ik wilde dus wel voldoende blijven drinken. Eenmaal de verzorginspost voorbij merkte ik dat ik minder makkelijk in mijn ritme terugkwam.

Ik liep te worstelen met het tempo en bij de vijf kilometer zag ik dat ik nog maar 25 minuten onderweg was. Dat was te snel. Ik loop voor m’n plezier. Als ik 21 kilometer wilde lopen zou ik wat moeten doen aan m’n tempo. Op deze manier ging ik te hard. Ik had het op dat moment in de gaten moeten hebben, maar ik dacht dat ik mijn tempo onderweg wel aankon passen.

Rond de 7 kilometer had ik het gehad. Ineens was het over en ik moest even wat rustiger aan gaan doen. Ik mocht niet kijken naar de prestatie van vorig jaar, toen liep ik door tot 16 of 17 kilometer eer ik stuk zat, maar nu bleek dat een heel eind eerder te zijn. Dus even adem happen en weer verder. In een veel rustiger tempo en goed opletten dat ik niet weer in die valkuil zou stappen.

De 10 kilometer passeerde ik boven het uur. Daaruit kon ik zelf al opmaken dat ik er echt doorheen zat. Ik was zo blij dat die draai, bij de 12 kilometer, in het parcours eraan kwam, maar daarna was het op. Mijn linkerheup begon op te spelen en mijn linkerbeen verkrampte. Dat was wel nieuw voor Visje. Normaal gaan mijn bovenbenen allebei tegelijk pijn doen, maar zo’n last van mijn heup en alleen een hevige pijn in mijn linkerbeen was voor het eerst.

Eigenlijk was het meteen een les in hoe iemand tijdens het hardlopen met zijn lichaam omgaat, want op dat moment merkte ik pas dat ik mijn linkervoet verkeerd neerzette. Ik liep al een tijdje op de buitenkant en toen ik bewust ging proberen om mijn voet normaal neer te zetten merkte ik waarom ik zo liep. Een blaar.

Da’s lekker. Nog zo’n 9 of 10 kilometer te gaan en een blaar. Precies onder de bal van mijn voet. Zo te voelen was ‘ie nog niet al te groot, maar pijnlijk was het wel. Dat beloofde een lang laatste deel te worden. Onderweg dacht ik nog dat ik al verder was wat kilometers betreft, maar toen ik het parcours nakeek zag ik dat ik bijna de helft zo gelopen heb.

Ik besloot het beste ervan te maken en voor het uitlopen te gaan. Ik had al tijdverlies op de 10 kilometer en het zag er niet naar uit dat ik ook maar een beetje harder zou gaan lopen. Eerder het tegendeel. Dat betekende dat ik moest proberen een groot deel op tempo af te leggen en als het even niet ging wat rustiger aan te doen.

Terwijl ik daarmee bezig was merkte ik dat de lopers om me heen eigenlijk een beetje met hetzelfde bezig waren. Ik zag steeds dezelfde lopers voor me. Haalde ze in, werd door hen ingehaald en weer omgekeerd. We zaten eigenlijk allemaal in hetzelfde schuitje. Ik besloot dus een groepje lopers in de gaten te houden en te proberen om hun tempo en strategie over te nemen.

Dat ging een tijdje goed. Tot ik ze passeerde en ze achter me bleven. Aangezien ik wel in het zelfde ritme steeds wilde afwisselen heb ik ze laten gaan en had mijn aandacht op een loper gericht die ik al een kilometer of 5 ‘achtervolgd’ had. We bleken ongeveer hetzelfde tempo te lopen en als een van ons al achter bleef bij de ander werd dat binnen een paar minuten weer te niet gedaan.

Op een gegeven moment kwam hij naast me lopen en spraken we af samen de eindstreep te gaan halen. Dus afwisselend rennen en rustig aan vervolgden we de weg. Hij bleek een blaar op zijn hiel te hebben en had er ook behoorlijk last van. Onderweg spraken we steeds af tot hoever we op tempo zouden lopen en hielden elkaar in de gaten. Dat ging een stuk beter. Als hij teveel last had stopte we even en als ik er even doorheen zat ook.

Het PSV-stadion wilde ik op tempo passeren. Daar wilde ik, als Rotterdammer, niet te lang bij in de buurt blijven, dus dat stukje was even doorbijten, maar het lukte wel. Eenmaal op de Parklaan leek het wel een eeuwigheid te duren eer de binnenstad in zicht is. Je weet dat je er bijna bent, maar dan zijn 100 meter hele lange meters. Het stukje binnenstad over de Markt werd een kwelling.

medailleIk had al een tijdje verschrikkelijke honger en ondertussen het gevoel dat ik wel een week zou kunnen eten. Onderweg had ik het nu allemaal wel meegemaakt. Ik had het warm gehad, heet, ijskoud en nu verschrikkelijke honger. Daar liep ik dan, tussen de mensen massa door en rook shoarma, patat, pizza en wat niet meer. Wat een kwelling en die laatste kilometer kwam maar niet. Maar eindelijk daar om de hoek zagen we de vlaggen van de finish en we besloten om daar nu zo snel mogelijk te komen. Ik eindigde uiteindelijk in 02:32:42, 23 minuten langzamer dan vorig jaar, maar wel gehaald. Dat had ik onderweg niet meer gedacht.

Zo zie je maar dat je nooit kan voorspellen hoe zo’n dag er uit gaat zien. Hoewel ik compleet helemaal leeg was heb ik weer genoten van de dag. De Guppen hebben een wereld dag gehad en waren ‘s avonds versleten. Eenmaal thuis was het snel stil bij de Visjes.

Hieronder nog wat cijfertjes:

Startnummer 2456
Naam Visje
Woonplaats / Vereniging HumanCapitalCare B.V. 30
Afstand ED Halve marathon
Categorie M40
Totaal plaats 6683 / 6791
Categorie plaats 913 / 922
Snelheid 8,290 km/uur
Bruto tijd 2:46:10
Netto tijd 2:32:42
Netto tussentijden
10 kilometer 1:06:52
15 kilometer 1:45:40