Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Ik word oud

20 september 2010 Door: Visje @ 21:05 Categorie: Hardlopen  

hardlopen Althans dat hoop ik, maar voorlopig voelt het wel zo. Ik heb vorige week donderdag rond Maasdam lopen rennen en nu moet ik natuurlijk doorzetten. Het was de bedoeling dat ik afgelopen zaterdag een kleine 10 km zou doen om m’n spieren wat los te houden, maar toen ik wakker werd kon ik niet op of neer. Geen spierpijn, maar mijn rug deed niet meer wat ik wilde.

Voorzichtig opgestaan en misschien later op de ochtend een 5 km lopen, maar dat ging ook niet, dus het weekend werd een weekend om rust te nemen. (‘s middags had ik andere dingen te doen, dus dat lukte ook al niet).

Vandaag heb ik de hele dag tegen de avond aan zitten hikken en stiekem zitten verlangen of het snel avond zou worden.Hoe dubbel kan je het hebben, maar met nog 20 dagen te gaan en dus maar weinig trainingen moet ik nu doorzetten en vanavond stonden er weer 15 op het programma.

Nu liep ik op de goede schoenen, dus het moest nog makkelijker gaan, maar ik was al met lood in m’n sloffen aan de warming-up begonnen en het begin van mijn rondje was al niet ‘je van het’. Onregelmatig tempo, wat ik niet onder controle kreeg. Als gevolg daarvan slecht ademhalen, ik werd zo moe van mezelf. Tot overmaat van ramp schreeuwde mijn blaas om een sanitaire stop. Alsof het al niet soepel genoeg ging.

Dat heb ik de laatste weken wel vaker. Voor ik ga lopen is heet altijd eerst een gang naar het toilet, omkleden, toilet, drinkflesjes vullen, toilet. Ga ik warmlopen langs de trambaan, moet ik weer. Ik word er gek van. Ik hoop dan ook altijd dat het vals alarm is en begin aan m’n rondje, maar na een kilometer of 2 moet ik even stoppen. Da’s zo irritant. Het eerste deel loop ik dan al niet lekker en ik moet onderbreken.

Vandaag was dus niet veel anders. Na 2 km weer even snel langs strategisch even lozen en weer verder, maar leuk was anders. gelukkig liep het deel rond Maasdam lekker door. Kon niet klagen of het moet zijn dat ik minder snel dan vorig jaar ben, maar dat valt niet meer te veranderen.

Eindelijk Maasdam door met nog even een minuut rustig aan liep het wel weer lekker, tot ik bij de laatste kilometers kwam. Ineens was het over en ik wilde niet meer. Elke stap begon pijn te doen en er leek geen eind aan te komen. Over 20 dagen ga ik hetzelfde voelen, dus kon ik er mooi aan wennen.

Kan wel klagen, maar voorlopig ben ik onderweg om op de tiende er voor te gaan of hoe ik het doe, ik kruip eventueel wel over de streep.