Visjes WeBlog

Just another WeBlog
Subscribe

Halve Marathon Eindhoven 2009

12 oktober 2009 Door: Visje @ 16:45 Categorie: Hardlopen  

marathonEindhoven Eindelijk was het zover. Het was 11 oktober 2009 en toen ik ‘s morgens voor de zoveelste keer wakker werd had ik het parcours al vier keer gelopen, had ik drie keer de trein gemist en was ik twee keer de weg kwijt geraakt. Heerlijk toch, zo’n eerste hardloopwedstrijd.

Al sinds vrijdag kon ik aan niets anders denken dan aan 11 oktober. Hoe ga ik het doen? Lukt het me om ‘m uit te lopen? Loop ik geen blessures? Allemaal vragen die maar bleven spoken. Het schijnt normaal te zijn dat je nerveus bent, en voor mij was het de eerste wedstrijd en dan meteen een halve marathon. Ik kon me wel voor m’n kop slaan, maar A zeggen is ook B zeggen.

Zaterdag heb ik m’n tas wel meerdere keren in- en uitgepakt. Een briefje gemaakt met de dingen die ik mee moest nemen, tas weer uitpakken, controleren en weer inpakken. Uiteindelijk toch maar gaan slapen, want zo kan je aan de gang blijven. Die nacht heel weinig geslapen en toen ik ‘s morgens pissig mijn bed uitstapte, om 6 uur, vroeg ik mezelf nogmaals af waar ik in vredesnaam mee bezig was. Toen schoot er opeens iets door mijn hoofd. Veiligheidsspelden! Die zou ik nodig moeten hebben om mijn startnummer vast te maken. Stel je voor dat ze die daar niet hebben. Ik als een gek ventje alle ehbo-trommels hier in huis omgekeerd, maar in geen enkele kon ik veiligheidsspelden ontdekken. Ten einde raad mijn ouders gebeld. Ze wilden de wedstrijd ook meemaken en we hadden afgesproken dat we met z’n drieën met de trein naar Eindhoven zouden reizen. Als ze me toch op kwamen halen, konden ze meteen spelden meenemen. Wie anders heeft altijd alles in huis? Juist, dus dat was ook weer geregeld.

Om iets voor negen werd ik opgehaald en tuften we naar Barendrecht om daar op de trein te stappen. We moesten overstappen in Dordrecht op de trein naar ‘Het Zuiden’, waar ook mijn collega’s hopelijk in zouden zitten. Die waren er gelukkig ook. Na een gezellig ritje rolden we even voor elf uur  Eindhoven binnen en zagen we in de verte al de marathonlopers druk bezig. Wij hadden nog even de tijd voor we aan de bak mochten, eerst het Beursgebouw zoeken. Daar zou HumanCapitalCare hun hoofdkwartier hebben, waar wij onze runnerskleding, lunchpakket, startnummer en chip zouden krijgen.

startnummer

We liepen op uitnodiging van HumanCapitalCare mee in de bedrijvenloop van de Lage Landen. Zij hebben alles voor ons verzorgd, zoals inschrijving, startgeld, etc. Bij het beursgebouw aangekomen hadden we HumanCapitalCare snel gevonden en kregen we onze spullen uitgereikt. Een jack, broekje, shirt en singlet. De laatste was de bedoeling om zeker te dragen, omdat we natuurlijk wel een beetje voor promotie moesten zorgen. Hoewel de weersvooruitzichten niet al te best waren, heb ik onder de singlet maar mijn eigen shirt gedaan en na een moeilijke keuze van korte of lange tight voor de korte tight gekozen en maar hopen dat ik het niet te koud kreeg.

We hadden nog tijd genoeg en konden ons rustig bij onze coaches melden en daarna nog wat eten en drinken. Maar vooral veel naar het toilet lopen. Ik durfde niet te veel te eten. Eén bruin broodje met kaas en ik durfde zeker niet te veel te drinken, omdat ik toch al zo vaak naar het toilet moest. Uiteindelijk toch maar een blikje soldaat gemaakt. Dan maar wat vaker toiletteren. Het wachten op de toespraak van de directie van HumanCapitalCare duurde en duurde maar, maar als je in spanning zit duurt alles lang.

Eindelijk na de toespraak gingen we in optocht, met de coaches, op pad richting start, waar we eerst nog een grote groepsfoto gingen maken. Dus iedereen jack uit en even koukleumen voor de foto. Je kon merken dat de meeste lopers nerveus waren. Sommigen konden van de spanning niet meer lachen, anderen grijnsden aan één stuk door. Na de foto gingen we onder begeleiding van onze coach naar de startvakken. Mijn collega’s hebben meerdere wedstrijden gelopen en hadden dus ook snellere tijden opgegeven. Zij stonden in een ander startvak, iets verder naar voren. Ik mocht mee naar het laatste startvak, waar de langzamere tijden opgesteld werden. Ach, later zou blijken dat het helemaal niet uitmaakt waar je start. De meter gaat pas lopen als je over de matten bij de start bent gegaan.

Het duurde nog een goed kwartier voor we van start konden en het was koud. Gelukkig stond ik in het laatste startvak zodat ik mezelf kon warm lopen er net achter. Dat voelde beter. Ik was al een beetje in actie. Maar toen. Toen begon het te regenen, niet zomaar een beetje, nee, emmers tegelijk. Voor ik het wist was ik door en door nat en liep ik te soppen in mijn schoenen. Oh, dat ging zwaar worden. Tot overmaat van ramp moest ik een paar minuten voor de start nog lozen. Dus ik snel zo’n plaskruis gezocht en jodelen maar.

Sta ik daar mijn blaas te legen hoor ik ineens dat iedereen gaat rennen, dus snel een spurt naar m’n startvak en vrolijk achteraan meehobbelen. We gingen van start, dacht ik, tot we een paar meter verder in de file stonden. We werden gedoseerd over de startstreep gelaten, waarschijnlijk om het computersysteem dat de chips moet lezen niet over de zeik te helpen. Er werden toch netto tijden gehanteerd, dus eigenlijk was dit wel zo relaxed. Geen duw- en trekwerk, maar iedereen lekker laten starten op zijn eigen tempo.

Maar toen liep Visje dus ineens tussen een haag van mensen, die staan te juichen en te schreeuwen. Wat een vreemd, maar heerlijk gevoel was dat. De sfeer in Eindhoven was sowieso helemaal geweldig, ondanks het slechte weer. Rustig hobbelen met de stroom mee en genieten van de wedstrijd en de mensen langs de kant. Dat nam ik mezelf voor en het ging geweldig. Ik kon een lekker tempo aanhouden en was niet ontevreden na de eerste kilometer. De markering voor de tweede heb ik compleet gemist, maar later zou ik er wel meerdere missen, dus daar ging ik ons geen zorgen over maken.

Daar kwam de eerste waterpost. Er werd in Eindhoven zowel water als sportdrank uitgereikt, maar de sportdrank was AA-Drink en zelf gebruik ik tijdens mijn rondjes Isostar. Ik had dus zelf vier flesjes meegenomen, want ik durfde het niet aan om tijdens het rennen over te stappen op iets anders. Ook de aangereikte sinaasappels heb ik maar niet aangenomen. Het was nu eenmaal mijn eerste wedstrijd en ik wilde hem uitlopen, niet uitvallen door maag- of darmkrampen. Het water nam ik dankbaar aan, want even een klein slokje en de rest in mijn petje was toch wel lekker.

Zo kon ik lekker verder draven. Af en toe haalde ik zelfs mensen in, ook al werd ik door genoeg anderen ingehaald. Ik probeerde een regelmatig tempo aan te houden en zocht onderweg naar renners die ongeveer dezelfde snelheid aanhielden. Die kon ik dan in de gaten houden. Dat was een goede keuze. Overal langs de weg stonden mensen de renners aan te moedigen en op verschillende plaatsen stonden bands te spelen of stonden en dj’s vrolijke muziek te draaien. Ik heb genoten van die taferelen langs de kant. Ook de opmerking van iemand die bij ongeveer 3 kilometer riep dat we er bijna waren. Ik moest er hard om lachen en de loper naast mij ook. Onverbeterlijk optimistisch die Eindhovenaren. Een eindje verderop kregen we te horen dat we nog maar 14 kilometer te gaan hadden, dus niet zo ver meer.

Na de eerste 10 kilometer liep ik nog steeds lekker. Ik had het niet koud, geen last van mijn schoenen, die zeikwater nat geregend waren, dus voor mij kon het niet meer stuk. Rustig verder lopen, maar na 13 kilometer begonnen mijn bovenbenen pijn te doen. De spieren werden hard en ik moest iets langzamer gaan lopen. Nog geen man overboord, even een kilometer of twee, drie wat rustiger aan en dan naar de eindstreep. Tussen de 16 en de 17 kilometer hoorde ik een dj AC/DC opzetten met “Highway to Hell” en op dat moment kreeg ik het PSV-stadion in het vizier en mijn onderrug begint op te spelen. Dat was dus heel toepasselijk. Ik moest wel lachen, maar een eindje verderop moest ik toch even wandelen. Dat duurde 10 seconden denk ik, want ik had al snel een jonge Eindhovenaar naast me lopen die me toeschreeuwde dat ik wel door kon.

medailleIk wilde hem, maar vooral mezelf, niet teleurstellen en begon weer te rennen. Een loper haalde me in en vertelde me dat het zo beter zou gaan.  Helaas moest ik hem wel teleurstellen, want mijn bovenbenen en mijn rug werkten niet echt mee. Ik heb helaas nog een paar keer langzamer moeten lopen, maar toen we eenmaal de Parklaan voorbij waren en het bruggetje bij de Kanaaldijk Zuid over waren, liepen we door een haag van mensen dat me even deed denken aan de taferelen die je bij wielrennen ziet, zoals op de Alpe d’huez. Mijn collega had dat ook zo ervaren. Geweldig om dat eens mee te mogen maken, zo vlak voor de finish. Ik eindigde in 02:09:25 en mag dus niet klagen voor mijn eerste halve marathon.

Hieronder nog wat cijfertjes:

Startnummer 2386
Naam Visje
Woonplaats / Vereniging HumanCapitalCare B.V. 35
Afstand Halve marathon wedstrijd
Categorie M40
Totaal plaats 5757 / 6808
Categorie plaats 850 / 937
Snelheid 9,781 km/uur
Bruto tijd 2:18:57
Netto tijd 2:09:25
Netto tussentijden
10 kilometer 57:14
15 kilometer 1:27:54

1 Reacties op “Halve Marathon Eindhoven 2009”


  1. ikke says:

    Mag ik je dan als eerste van harte feliciteren? Ik doe het je niet na!!??

    Het zou wel typisch visje zijn om de start te missen BTW

    5757 / 6808 betekent dat je niet de laatste was van de 6808? en 850 / 937 betekent dat je nog veeeeeeel beter was als de laatste van dezelfde categorie?

    1